Kultura baroku odpowiedzią na Reformację

21

Wiek XVI to w Europie czasy reform, zapoczątkowany wystąpieniem Marcina Lutra, a następnie kontrreformacji, która stanowiła reakcję Kościoła katolickiego na powstanie protestantyzmu. W odniesieniu do prawd wiary odpowiedzią na zarzuty protestantów był Sobór Trydencki, a w sferze kultury ˗ barok. Wypływał on z przekonania, że Kościół katolicki jest najlepszą drogą do zbawienia i miał zachęcać ludzi do powrotu na jego łono. Do rozwoju baroku przyczynił się znacznie zakon jezuitów założony przez św. Ignacego Loyolę w 1534 roku.

W tym czasie położono także szczególny nacisk na liturgię. Podczas Mszy Świętej wykonywano muzykę chóralną i organową, co wpływało na jej piękno. Powstały również różne nabożeństwa i przedstawienia religijne, np. jasełka i pasje (nabożeństwa przedstawiające mękę Chrystusa). Muzyka baroku nie zawsze była tworzona przez katolików, ale miała wyraźne nachylenie chrześcijańskie. Oprócz wielkich dzieł o charakterze świeckim (np. opery) powstały słynne utwory muzyki kościelnej. Do wielkich kompozytorów tego okresu należą:
Antonio Vivaldi (1678-1741)
Johann Sebastian Bach (1685-1750)
Georg Friedrich Händel (1685-1759)

Notatka

Barok to styl w literaturze, architekturze i sztuce europejskiej trwający od końca XVI do połowy XVIII wieku. Nazywany jest „stylem Kościoła katolickiego” i upatruje w nim wyraźną odpowiedź na wystąpienia Lutra i reformację.