Pielęgnując tradycje, świadczę o swojej wierze

197

Wśród różnych zwyczajów, warto zauważyć szczególne obrzędy, będące modlitwą liturgiczną Kościoła. Ponieważ w pewnym sensie są one podobne do sakramentów i przygotowują do właściwego ich przeżycia nazywamy je sakramentaliami. Przyjmując z wiarą te święte znaki, możemy uświęcać różne okoliczności życia. Wśród sakramentaliów na pierwszym miejscu należy wymienić błogosławieństwa osób, posiłków, przedmiotów czy miejsc. Sakramentaliami są np. zarówno uroczyste błogosławienie pokarmów w Wielką Sobotę, jak i każda modlitwa przed posiłkiem; pokropienie mieszkania podczas odwiedzin kolędowych, jak i uczynienie znaku krzyża, gdy przechodzimy obok kościoła. Można powiedzieć, że te święte znaki są specyficzną formą modlitwy, poprzez którą możemy uwielbiać Boga i wypraszać dla siebie i innych obfite dary Boże.

„Sakramentalia to święte znaki, które na podobieństwo sakramentów wskazują przede wszystkim na duchowe dobra osiągane dzięki wstawiennictwu Kościoła. Przygotowują one ludzi do przyjęcia właściwego skutku sakramentów i uświęcają różne okoliczności życia” (Konstytucja o liturgii świętej Soboru Watykańskiego II, 60).

Wśród sakramentaliów znajdują się najpierw błogosławieństwa (osób, posiłków, przedmio- tów, miejsc) [KKK 1671].

Dziś świat zdaje się zapominać o Bogu. Coraz rzadziej praktykuje się piękne tradycje, które jeszcze nie tak dawno świadczyły o głębokiej świadomości więzi istniejącej między Stwórcą a stworzeniem. Potrzebna jest znajomość chrześcijańskiej symboliki, by tradycyjne obrzędy stawały się nadal sposobem wyrażania wiary. Kościół wzywa nas do uświęcania każdej chwili naszego życia różnymi znakami i towarzyszącą im modlitwą, która wyprasza Boże błogosławieństwo.