Zmartwychwstanie Pana Jezusa

177

Cały Skład Apostolski i mszalne Credo ogniskują się — jak całe chrześcijaństwo — wokół osoby Jezusa Chrystusa. Jak wiara w jednego Boga jest wspólna chrześcijanom, żydom i muzułmanom, tak wiara w Jezusa Chrystusa, Boga i Człowieka zarazem, jest wyróżnikiem chrystianizmu spośród innych religii. Tylko chrześcijaństwo jest chrystocentryczne.

Co jest główną prawdą wiary o Chrystusie? Jego narodzenie w Betlejem? Jego życie ukryte w zaciszu Nazaretu? Jego nauczanie przez trzy lata? Może Jego męka i śmierć? Zmartwychwstanie Chrystusa jest kulminacyjną prawdą naszej wiary w Chrystusa (KKK 638). Oczywiście, fakt zmartwychwstania Jezusa poprzedziło wydarzenie Jego bolesnej męki i śmierci krzyżowej na Golgocie. Nie można tych zdarzeń sztucznie oddzielać od siebie. Pan Jezus — własną męką, śmiercią i zmartwychwstaniem zbawił i odkupił całą ludzkość — czy o tym ona wie, czy nie wie. Nigdy dość mocno to podkreślać.

Niemniej jednak centralną prawdą o Chrystusie pozostanie Jego chwalebne zmartwychwstanie. W zmartwychwstaniu Jezus ukazał się w blasku boskości jako prawdziwy Syn Boży, Pan życia i śmierci.

Odkrycie pustego grobu Jezusa było pierwszym elementem po zmartwychwstaniu. Fakt pustego grobu sprawdziły najpierw pobożne niewiasty, potem Apostołowie Piotr i Jan. Przekonali się, że z Jezusem stało się coś więcej niż z Łazarzem, który został przez Niego wskrzeszony. Wskrzeszony Łazarz — wcześniej lub później — musiał umrzeć. Zmartwychwstały Jezus już więcej nie umrze. Jego ciało stało się chwalebne. Mógł zjawiać się apostołom, przychodząc przez zamknięte drzwi i okna.

Paweł, Apostoł narodów, nie należał do grona pierwszych uczniów Jezusa. Nawrócił się dopiero później. Wcześniej był zagorzałym faryzeuszem i prześladowcą chrześcijan. Nagłe nawrócenie, jakie przeżył w drodze z Jerozolimy do Damaszku, gdzie miał prześladować chrześcijan, odmieniło go całkowicie. Stał się misjonarzem narodów pogańskich: od Palestyny, poprzez Małą Azję, Grecję, aż do Rzymu.

Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian pisał:

Jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara (1 Kor 15,14) . Dlaczego? Przez powstanie z martwych Jezus potwierdził prawdziwość tego wszystkiego, co sam czynił i czego nauczał, albowiem okazało się, że Jezus jest rzeczywiście Bogiem. Żaden bowiem człowiek — ani przed Nim, ani po Nim — własną mocą nie powstał z grobu.

Co jeszcze ukryte jest w tajemnicy paschalnej, czyli w Misterium Zmartwychwstania Pańskiego? Tajemnica paschalna obejmuje dwa aspekty dotyczące naszego życia. Przez swą śmierć Jezus wyzwala nas z grzechu. Natomiast przez swe zmartwychwstanie Chrystus otwiera nam dostęp do nowego życia.

Ulubionym wyrażeniem św. Pawła jest dychotomia między „starym” i „nowym człowiekiem”. Dzięki męce i zmartwychwstaniu Jezusa — w sakramentach Kościoła — pozbywamy się „starego człowieka” i przyoblekamy w „nowego człowieka”, który nie żyje już według grzesznych pożądań, lecz duchem panuje nad sferą cielesną.

Oczywiście, odrodzony na chrzcie i bierzmowaniu „nowy człowiek” musi stale być sprzymierzeńcem Bożej sprawy: w sobie, w odniesieniu do innych osób oraz w kontakcie z Jezusem Zmartwychwstałym.